Tagarchief: zingen

Birthdaygirl ! (Swoon 53)

Tussen de waan van de dag door, moest er ook nog jarig geworden gewezen zijn, beste lezers.

Daarvoor haal je, her en der, wat in huis. En dan afrekenen in de winkel-lange kassarij.

Iedereen profiteert natuurlijk van dat éne droge intermezzo tussen die gietende snert van de laatste tijd. De bende van Zeus lijkt zich maar één act van zijn repertoor meer te kunnen herinneren : water, en doe ze nog es vol. Tja, het is niet anders.

Voor mij, in zo’n winkelkarretje met zit, zit ’n Zonnetje, dat geen snipje last heeft van dat humeurverpestende regenwater.

Niet moeilijk, ze draagt een verjaardagskroon. Zo’n door de juf bijeen-geniet knutselstuk, dat je de heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele dag mag dragen. Zonnestraaltje neemt dit op het woord, want ook nu, al een poos na schooltijd, siert ie haar jarige koppetje. Ze demonstreert aan papa hoe de klas voor haar heeft gezongen – en hoe ze alles heeft begrepen !

?????????? – denk ik …

Algauw zingt de trotse vader met zijn allerschattigste oogappeltje mee. In vlekkeloos Nederlands – terwijl moeders naderhand invalt in wat Arabisch moet zijn.

De kleine miss vind het heer-luk, en ik, die er vlak nakom, mag delen in de feestvreugde !

Haha, zalig toch, die twinkelende oogjes ! Helemaal blij, ik.

De taalinclusie zorgt voor elfendertig coupletten van Happy Birthday. Zekerheidshalve werpt het ouderduo wat zijdelingse blikken, om te kijken of het niemand àl te errugg enerveert. Als dat al zo is, wordt het in ieder geval tactvol gemaskeerd.

De spekjes, waarop ze vol overgave, en met ouderlijk OK, de toehoorders trakteert, verzoeten. Happend zit ieder weer bij ’t moment waarop ie zélf ooit vier werd, waarschijnlijk. Met juffenkroon, dat spreekt…

Als de lekkernijen op zijn, maar de adem voor zingen nog niet, krijg ik een lachend “Sorry,” van paps.

“Welnee”, zeg ik, lekker mee-giebelend. Kon niet gepaster komen immers, nog luttele daagjes, en dan ben ik OOK jarig.

We wisselen nog wat gemeenplaatsen, ze rekenen af en dan, dan ben ik. Zo, die verjaardagskous is gebreid, zou je denken.

Het naadje moest echter nog  ingestopt. Dus houden ze halt bij mijn bocht naar huis.

Wat timide biecht Zonnestraaltjes paps op: “Mevrouw, ze wil absoluut nog ’n keer voor u  zingen, omdat u strakjes ook jarig bent.

Aaaaaaaaaaaawwh, wat lief  ! Kan je geen nee op zeggen, vinden m’n celletjes. Groot gelijk. Maar de ‘grey ones’ hebben nog wel ’n verzoekje. Wie jarig is, mag wensen, niet ?

“Eh”, begin ik dus voorzichtig, “mag ’t in uw taal, Mevrouw ? ” Arabisch, zoals gedacht.

Als je die avond iemand voor ’n driekoppig, glunderend koor hebt zien staan : dat was ik. Met de serieux des hymnes werd ik toegezongen. Misschien wàs ’t dat ook wel. Weet ik veel – ik snapte er geen Griekse Jota van.

Maar hierin ben ik stellig : het was heu-mels prachtig. Meerstemmig ook nog, en mesmerizerend gewoon.

Zelden heb ik me ZO jarig gevoeld, zonder het dan al te zijn !

Duimpje op voor zulk een ‘Toezang’ ! Je moet het maar doen … Helemaal geweldig !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.

Advertenties

Make them Sing – Swooning Saturday 10

’t Gebeurt niet alledag dat de trieste werkelijkheid de echte tijd stilzet. De paashaas was door ‘Ik ben Brussel’ even ‘on hold’.

Deze week krijgt ie wél een podium, compleet mét een Franstalig accentje. Omdat Belgenland wel wat chocola kan gebruiken, me dunkt.

Ik zei ’t al eerder, beste lezers, ik ben allesbehalve kerks. Kom ik toch ‘n godshuis in, dan concentreer ik me voluit op de – eerlijk is eerlijk – vaak prachtige architectuur. Zoveel boeiender dan ‘n  – dikwijls – wezenloos mummelende pastoor.

Maar soit, voor deze, en zulk een swingend koor zou je toch ’n uitzondering maken, niet ?

Ik doe ze ’t alvast verre van na – mijn zingen is ampertjes douchebestendig. Echtigentechtig, stembanden zijn geen powerful instrument van me. Snik ende snif. Het enige waarin die stem van mij krachtig is, is kwijtraken. Maar ach, ’t is ook een gave, en je kan, per slot van rekening, niet alles hebben.

Om de wonderbaarlijk hemelse sfeer en het titanenwerk van Mary Clarence nog wat extra in de verf te zetten, ook nog even een clipje dat het startpunt van dit cherubijntjeskoor aangeeft !

De grinnik is gegarandeerd beste lezers !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.

Swooning Saturday 5 : Zoz

Na vorige week stil te hebben gestaan bij wereldproblematiek, mag ’t dit keer zwieriger, met ’n doem-doem-doem-doemmetje er doorheen en wat bien faire la folie. En heel praktisch : met aandacht voor de vraag wie de afwas doet … ook zonder papieren !

Pamdigi, ik wilde dat ik dit trio eerder op het spoor was gekomen. De dames zingen niet alleen ‘swinde’ ’n eind weg, ook soepeltjes naast elkaar andere teksten toonladderen is ’n eitje, allemaal zonder dat ’t schedelsmart geeft.

Een andere kunst van ze is, dat ze in vier minuutjes een heel jaar doorzingen. Das nog ’s wat anders dan bij de constructie van een Soft Sides pijnlijk steunen dat mijn celletjes vooral dànsen op muziek, eerder dan lyrics onthouden. Hoera voor een muzikaal geheugen !

Vandaag daarom een feestelijke ‘kijkterug’ op 2014 . In duplo, jawel. De eerste clip is een kennismaking met L.E.J. aka Lucie, Elise en Julie. De tweede is een mooie jaaroverview, verpakt in zo’n negen (!) stuks hippe hits, gekruid met een stevige snuif zomer, voetbal, zoekwerk, en, évidemment, des fêtes bij al die  beleefde victoires.

L.E.J. ‘on a blank canvas’ dus, mét strijker, wijl ze dit bezingen :

Ik vond ze allebei wat hebben – en kon bijgevolg niet kiezen. Iets met één en ondeelbaar en twee voor de prijs van één. Uitkomst : Summer 2014 x 2.

Molo-molo, beste lezers !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van  Marja.

Wod kan er nog meer bij ?

Placht ik wel eens te zeggen – of eigenlijk te zingen, en dan nog vals – als er wat in het honderd loopt … Maar nu !

Mijn huis lijkt wel een iglo !

Het lijkt er op dat ik de schuld niet moet zoeken bij mijn eigenste verwarmingsinstallatie, maar bij de ondertussen al meer dan eens vervloekte  werken …

De “soffage” heeft last van het ik-wil-wel-maar-ik-kan-niet-syndroom…

“Even doorbijten” dacht ik vorige week nog, toen de weerman deze winterprik aankondigde. Doorbibberen lijkt me op het ogenblik waarlijk een beter woord.

Grmbl … ’t Zal me benieuwen wanneer die olie op het vuur komt, die mijn vuurhaard ten huize weer aanzwengelt …

Maar één ding weet ik zeker : Ik hou NIET van jou, winter ! Integendeel … !

N.B. Beste lezer, bedankt voor het doorlezen van mijn geschreven klaagzang … Iets warms voor mijn hart … ;-)