Gevoelige Snaar

November lies behind. Opluchting. 

Het wordt nooit wat met die elfde maand.  Want alles wat onder de noemer fataliteit valt heeft zich in deze 30 dagen-reeks weten te parkeren. Yep , november is  eén uitgesponnen gevoelige snaar.

En dan gebeurt het. Twijfel doemt op. Hij pakt het existentieel aan en laat je alles in vraag stellen. Echtigentechtig. Noem het op, en het flitst in het labyrint dat mijn hoofd heet voorbij.

Van is mijn huis wel opgeruimd genoeg over ben ik wel in stijl tot moet ik eigenlijk nog wel met bloggen doorgaan ? Wat is het surplus ?

Geloof me vrij, een aartsmoeilijke kwestie als je publicatieschema al een paar maand sputtert.

Wat doe je om die Gordiaanse knoop te ontwarren?

Naast zuchten en puffen laat je Persvrijheid (P) en Censuur (C) een boksmatch uitvechten. Die gaat als volgt :

C : Je zondigt zwaar tegen de blogregel van de regelmaat. Straks komt niemand meer lezen. Al ‘ns gedacht aan stoppen…?

P : Ben je gek?! Waarom zou je er een streep onder trekken na die zeeën van tijd en alle moeite die er in zijn gekropen. Bedenk wat en waar het je gebracht heeft… Enne … Wie kan nou regelmaat van schrijven aanhouden als je jezelf niet eens kan horen denken door omgevingslawaai van grijpers, kranen en dies meer ? Of zien tikken, want dat is met al die stroompannes toch geen sinecure. Laat die deleteknop links liggen.  Als er wat meer rust is, dan …

C : Dan wat ? Rust roest. En die onderwerpen van je, zijn dat geen cirkeltjes rond hetzelfde punt ?!

Aaaaaargh ! Vuurwerk in mijn hoofd. Bloggen is mettertijd een gevoelige snaar geworden. Niet raar, als je bedenkt dat het mijn eigenste middel is om enige klaarte te krijgen in de wirwar die m’n gedachten soms zijn…

Even pas op de plaats om op te krikken. Even wat blogafstand. Ja. Afstand objectiveert en lost dat gebekvecht van die innerlijke criticasters als vanzelf voor je op… 

Heb je weer wat tijd voor de items op je lijstje “Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb”. Lijstje ? Meer een epistel ondertussen. Met een paar heikele punten. Ai, nog een gevoelige snaar.

En nu ? Inmiddels zijn we december en ben ik “experte” in design, deco en opruiming – met de vuilniszak-techniek.

Met dank aan de dames Roodnat, Kok en Degol wéét ik nu dat  :  

glansstof  instant dik maakt, ik jammerlijk genoeg geen gepimpte kast heb, maar ik – gelukkig voor mijn portemonnee –  niet aan elke modegril hoef mee te doen, maar het misschien toch wel wat is als je je bril als make-up device (lees : wisselstuk) gaat zien.

Prachtige filosofie. Als de Zilveren Vloot binnenvaart, direct.

Kortom, ik ben anno december 2012 een ander mens. Jaa, dat krijg je als je onder impuls van ‘La Kok’ je hele badkamerkast leeghaalt en je vervolgens voorstelt dat je je behuizing met de helft gaat inkrimpen.

Laat me je dit vertellen, beste lezer. In de vuilniszak die hierbij te pas komt verdwijnt niet alleen een heleboel troep, maar voor het gemak ook even de bedenking dat je in crisistijd een fortuin wegkeilt en het immense enigma dat hoewel je ruim de helft van je kast hebt gedecimeerd, ze nog steeds te klein is.

Hm. Maar : je krijgt er een leeg hoofd van. En vier volle vuilniszakken. Daarbovenop ontspant de gevoelige snaar dat het sinds mensenheugnis geleden is dat je nog eens een grondige tri hebt gemaakt zich.

Win-win. Hoezee!

En het bloggen dan ?

Mijn little grey cells zijn een niche die nog vol genoeg zit om d’r op gezette tijden iets uit te laten komen, flipperkastgewijs of via een kattenluikje. Misschien zit er wat ruis op, lieve lezers, maar dat filteren jullie dan wel weer weg. Middels prachtige reacties …

De dame op de roze wolk mag permanent cruisen op Ariadnesdraad. Tenslotte is dit blog voor meerdere niveaus en doelen een spreekbuis. Dus ook voor haar. Zij heeft het beheer over de sectie “niet vergeten”.  Memories. 

Herinneringen zijn eigenzinnige dingen.  Ze duiken op als je bij jezelf vaststelt : ik weet het niet meer zo. Want: het verleden is nooit voorbij. Het komt terug, gewoon om even bij je te zitten.

Ook als je slaapt. Zo droom ik, op zoek naar Classical Gas. Over een gitaar. En over haar.

Ik ben mini, zij iets groter. We zijn op mijn wel erg blauwe slaapkamertje waar ik niet wil slapen en zij haar best doet om me toch zover te krijgen. Met assistentie van haar – in verhouding erg groot zijnde  – gitaar.

De gitaarsolo kreeg, wegens ultrakort, de tijd niet om  te gaan vervelen.  Waarschijnlijk was de kwaliteit  – die het midden hield tussen getingeltangel en plinpoiiiiiingpling – daar debet aan.

Stiekem vraag ik het me af.  Zou haar recital vanuit Wolkenland deze gevoelige snaar-aanslag al meer benaderen ?

————————————————————————————-

De vetjes zijn een quote uit de film “Blessings”

Ere wie ere toekomt : Knopfler is een virtuoos op de gitaar.  Maar Mason Williams, die dit  gitaarstuk origineel componeerde, was dat zeker ook. De samensteller van dit filmpje was/is echter tuk op Knopfler en ik op mijn beurt op dit fragment, omdat de gitaar er zo mooi in naar voor komt. Maar: Classical Gas werd aanvankelijk zo gecomponeerd dat er meerdere instrumenten samenspeelden en hoewel je Mark ziet is het Mason die speelt.

Advertenties

10 gedachten over “Gevoelige Snaar

  1. appelig

    Ga toch maar gewoon door met bloggen, al die mooie woorden in de juiste volgorde die bij mij ook een gevoelige snaar raken. Zonde om dat te moeten missen, dan maar met wat langere tussenpozen. Geef toe, je kunt ons toch ook niet missen? ;-)

  2. bea

    Bloggen op een laag pitje zetten is best ok, soms komt een mens er niet toe. Het kopke moet meewillen hé. Maar WAAG het niet ooit te stoppen! Niet alleen zou je veel lezers teleurstellen maar ook jezelf.
    Mooie muziek, warm ondanks de kou, love it!

  3. bentenge

    Niets zo verhelderend als naar de “essentie” teruggaan. Hoe leger de badkamerkast hoe zekerder dat wat erin zit potentieel noodzakelijk is.
    Jouw als ik ooit eens vijf-minuten-tijd heb lijstje intrigeert me mateloos.
    Want nu heb ik tijd en blijkt dat mijn lijstje eigenlijk redelijk nutteloos te zijn. Het lijkt op dit moment meer op een ik-droomde-eens-even-dat-ik-tijd-had lijstje dan een echt als-ik-ooit-eens-tijd-heb-doe-ik-lijstje.
    Tja, dat bloggen. Waarom toch, waarom? Een beetje dezelfde vraag als de “moeder waarom leven wij” vraag :-)

  4. Joke

    Een dilemma waar elke blogger wel eens mee te maken heeft. Als ik alleen voor mijn lezers moest schrijven, kon er ik best meteen mee ophouden. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik het vooral voor mezelf doe. En dat er ook een paar toffe contacten uit zijn voortgevloeid is een meer dan prettige bijzaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s