Muyters’ mutiny
Bron : weheartit
Politici zijn een ras apart. Blijkt maar weer.
Want waren het dertig jaar geleden nog types die met Wetstratees* langs Axel in het rond fietsten als ze een zeldzame micro onder de neus kregen, nu zijn ze “gepimpt”.
Ze geven nu snedige antwoorden – nog altijd wel nietszeggend – of zelfs helemaal geen. Dehaene was hierin kampioen met z’n “geen commentaar”.
Ze toveren nu uit hun limo grote roze konijnen** tevoorschijn, terwijl alle Belgen vol spanning wachten op die hele rist witte konijnen uit hun hoge hoed : een regering, een deftige pensioenregeling, evenredig verdeelde besparingen …
Nog een ommezwaai : ze vinden in volle regeringscrisis nog tijd om mee te doen aan meerdaagse tv-spelletjes, of waarom niet, te gaan bergbeklimmen met astma-patiënten.
In functie van de verkiezingsstrijd, moet dat oubollige imago aan gort. Ah ja, imagobouwen is belangrijk. Het nieuwste wapen ? De social media.
Dus wordt er gefacebookt, getweet, geblogd, gegoogled, gemaild en geweetikwat dat het een lieve lust is.
Wat nou, onze politici niet gepassioneerd ? Ze gaan zo op in het sociaalnetwerken dat ze fluks persoonlijke meningen ten beste geven, vertrouwelijke documenten lekken, of – helemaal toppuntig – als premier het verkéérde volkslied debiteren.
Voeg aan dit rijtje ook maar toe : onbetamelijke mails doorsturen betreffende regeringscollegae.
Deze laatste valse noot is voor rekening van Vlaams begrotingsminister Philippe Muyters. Of juister : zijn kabinet. Eigenaardig.
Want Muyters is geen ezel. Hij stootte zich al twee keer aan de uitschuifsteen. Eerst toen hij zijn telraampje maar niet kon gebruiken, en nu weer – met deze mailgate.
Een misser van formaat. Erg was het. Zo erg, dat Philippe in duidingsprogramma’s verscheen met tranen in de ogen. (” Snif . Ik heb niet gelogen ! “)
Zó overmand was hij, dat hij zijn Latijn-minnende partijvoorzitter nodig had om de klappen mee te incasseren.
Dit keer kon De Wever met zijn afgezaagde risee-betoog weinig beginnen tegen het ijzersterke ” Litera scripta manent ” (Wat geschreven is, blijft.)
Gevolg : een motie van wantrouwen. Uitkomst : een wonder. Want geen week later is de motie niet alleen afgeketst, Muyters doet ook net of er geen vuiltje aan de lucht was en is.
Bij dit alles breekt mijn klomp. Hoezo, al die tijd besteden aan niet-dringende zaken ?
Hallo, ministerieel verstand dat niet werkt. Je bent een hoge boom, dan moet je tegen kritiek kunnen. Bovendien zit je in een democratie, dus georganiseerd systeem van het oneens zijn.
Mijn gezond boerenverstand wil niet echt mee.
Het begrijpt perfect waarom regeren niet lukt. De dag heeft gewoon te weinig uren.
Niet te begrijpen is, waarom een minister zijn medewerkers niet zorgvuldiger uitkiest ? Waarom niet van begin af aan diets maken dat het confidentialiteitsbeginsel een sine qua non is ?
Moet er echt gewacht tot het IWT hierrond een clausule***lanceert – of tot er een Acta-pact komt – waarbij de goeie het weer met de kwaaie mogen bekopen ?
Je moet toch geen Descartes zijn om te vatten dat alles wat je op “het net” gooit een eigen leven gaat leiden ?
Tja. De bloopers zijn recht evenredig met de positie, blijkbaar.
Maar. Diep van binnen zegt een stemmetje mij dat de verklaring elders moet gezocht.
Die blunders, dat is een weldoordachte verkiezingsstrategie. Je moet toch wat in een verkiezingsjaar, zéker als je jezelf federaal buiten spel hebt gezet …
En bloopers, die blijven in het geheugen hangen !
Benieuwd hoe deze “Muiterij” zal uitpakken ….
——————————————————————————
* Wetstratees : hoogdravende (regerings)taal
** roze konijnen : tijdens de laatste regeringsformatie in Belgenland werd onderhandelaar Wouter Beke vader. Zijn dochter kreeg van premier Di Rupo deze knuffel kado.
*** confidentialiteitsclausule : bepaling dat vertrouwelijke info niet mag worden gelekt
Kiezen is een keuze
Afbeelding via Google
De WOT-trein moet Karin al wel een paar keer voor een dilemma hebben gesteld inzake woordkeus. Welk wagonnetje nu weer aanhangen ?
Misschien heeft dat haar nieuwsgierigheid geprikkeld naar de worstelingen van andere ‘wotters’?
Dit keer werd keuze gelanceerd als woord van de week.
Ketting-reactie voor mijn little grey cells.
Gelukkig geen lawine zoals die Prins Johan Friso overkwam – hoe zou zijn keuzeparcours er hebben uitgezien, vlak voor hij in deze hachelijke toestand terechtkwam?
Maar wel flitsend en hier en daar zelfs met even wat glad – emotioneel – ijs.
Via een “Oeh, ben ik geen krak in” over een “Maar ik doe het eigenlijk best vaak” ging het naar een “Maar wat is kiezen nou eigenlijk ?”
Of juister : wat is het allemaal, voor mij ?
Ik heb er voor gekozen, beste lezer, om je mijn schematisch gekrabbelde droedelspinnen te besparen en je daarentegen uit te nodigen een draadje te volgen in het doolhof dat mijn hoofd heet.
Kies een kronkel naar je gading, zou ik zeggen.
Kiezen is …
een keuze, bewust of onbewust
altijd en overal, graag of niet
inschatten
de twijfel een halt toeroepen
opties uitwuiven
blij zijn met je finale keuze
de balans vinden tussen spijt over en spijt omdat
ook weten dat het geen “moet” is
niet vanzelfsprekend
weten dat er op heel wat keuzes en back-space knop zit
weten dat je niet alles in de hand hebt, maar wel hoe je er mee omgaat
verrassend
Wat is nou de perfecte keuze ? Daar is geen draaiboek voor, wee ende helaas.
Maar als je er – los van de uitkomst – achter kunt staan, en er later met een tevreden gevoel op terug kunt kijken, ben je al een eind op weg, denk ik …
Wat maakt kiezen voor jou moeilijk – of net niet ?
A Bit Of Sweetness
Ooit, als klein meisje, maakte ik een parel-en-knopen-ventje.
En kijk, daar is ie weer ! Nu in een gesuikerd jasje, en met veel zin voor initiatief !
Omdat ik het schattig vind.
Omdat het pas Valentijn is geweest …
Omdat heimwee ook met liefde te maken heeft.
Omdat weer thuis zijn echt zoet kan zijn …
Enjoy !
Cupido’s rechterhand
Bron : weheartit
Valentijnsdag vandaag. Dag der verliefde mensen. Niks mis mee.
Maar toch voel ik een weerbarstig stekeltje rechtop gaan staan. Datzelfde van bij moeder- en vaderdag.
Begrijp me goed : die moeten gevierd. Maar ik vind het werkelijk jammer dat er zoveel mensen zijn die per definitie niet gevierd worden : dochters, zussen, zoons, broers …
Die mogen ook wel eens een keertje voor het voetlicht, vind ik. Hierbij breek ik een lans voor zij die nog geen eigen feestdag hebben !
Ach. Wie weet is Valentijnsdag wel op die manier begonnen.
Of misschien vond de bende van Zeus wel dat Cupido, net als de Sint, recht had op een assistentenkorps …
Maar er zijn verschillen. Want de Cupido-fase komt pas later, na die van de Sint.
Hoeveel later, dat varieert. Het hangt natuurlijk af van wanneer je verliefd wordt, maar ook van het gezin waarin je woont !
Als je – zoals ik – in een meisjesgezin huist waar je ook nog ‘ns de jongste bent, zit je met een Cupido-dilemma, neem het van me aan.
Want jij bent dan nog veel te klein voor een lief, terwijl de anderen wél kunnen meedoen aan de Valentijnsgekte.
Dat wordt dus een paar jaar sip kijken. Tot Cupido, altijd in voor iets geks, een lumineus idee laat neerdalen in het hoofd van zijn rechterhand …
Mijn vader. Ja, echt.
Zijn romantische kantje zit goed verstopt, maar hij heeft het wél.
Niet het type dat élk jaar met gigantische boeketten aan kwam. Maar : als hij het deed, dan voor iedereen.
Dat principe gold bij uitbreiding dus ook voor 14 februari. Na een paar sippe Valentijntjes van mijn kant, besloot ie fluks een nieuwe traditie in het leven te roepen.
Dus kondigde hij aan : “Zolang je nog geen vriendje hebt, krijg je van MIJ een kadootje !”
Eerst geloofde ik het niet. Niemand thuis, eigenlijk. Maar toen werd het Valentijn en was er echtigentechtig een kadootje !
Stel je de verstomming voor waarmee mijn nietbinnendelijntjeskleurende vader me sloeg !
Vermenigvuldig dat met honderd wat betreft mijn klasgenootjes !
Plots was ik uniek ! Eerst was ‘t een beetje gek, maar later vond ik het écht leuk.
Zo kwam het dat mijn collectie valentijntjes groeide, zelfs zònder lief !
Sommige zijn ondertussen verdwenen, maar ééntje heb ik nog wel. Een klein terracotta kruikje dat sierlijk staat te wezen in mijn boekenkast annex etagère.
Eigenlijk is het een amphoraatje met een bloemenrand er op. Gedroogde bloemen zijn het, met in het midden een roosje. Echt schattig !
Hoe hij er op kwam is nog steeds een goed bewaard geheim … Maar het werkte !
Want het inspireerde mijn latere vriendje ! Die kon immers niet achterblijven.
Telkens ik naar het keramiekje kijk, moet ik gniffelen … De story van hoe ik er aan ben gekomen, is me in de loop der tijd even dierbaar geworden als het kruikje op zich …
Ik zou zeggen : trek de Valentijnstraditie open, en koop ook ‘s een aardigheidje voor wie je lief vindt, zelfs al is dat niet het vriendje / vriendinnetje.
Cupido ziet die “twist” best zitten, dat weet ik zeker !
Ik heb een kameleon !
Bron : weheartit
Jaaa, echt!
??????
Sterker nog, beste lezer, jij hebt er ook een ! Minstens. Het is je kapstok.* Een onmisbaar iets.
Ga maar na. Geen woord is zo diep geworteld in ons bestaantje. In zoveel formaten, verschijningsvormen, varianten en dimensies.
Dat praktische ding waar je je kleren op pleurt, omdat je ze toch érgens kwijt moet.
Het formaat ervan alleen al levert een heel scala aan verschillen op.
Groot kan hij zijn, als een vestiaire. Of minimaal, ter grootte van een kleerhanger. Of net zo alternatief als de rugleuning van een stoel.
Zijn looks zijn allesbehalve saai.
Ze gaan van iets Ikea-achtigs, over iets ultra-moderns, strak als je wil, tot iets dat al een ander leven heeft geleid. Als trapleuning bijvoorbeeld.
Kortom, iets met een eigen karakter. En een naam. Egidius.
Logisch, als je bedenkt dat tig persoontjes er iets op achterlaten.
Het gaat van babymutsjes via bonte kleuterjasjes naar coole tienercoats, om uit te komen bij hippe damesjassen die standaard alles behalve warm zijn. Of juist wel, maar dan worstelen ze weer met gedistingeerd zijn.
De tegenhanger ? Een herenjas. Die heeft nergens last van, of het moest het eeuwige blauwzwartgrijsbruin zijn.
Egidius representeert een heuse bevolkingsdoorsnede.
Stel je toch eens voor dat ie zou kunnen praten ?! Welke diepmenselijke verhalen zou hij prijsgeven ?
Zou zijn verslaggeving beïnvloedt worden door zijn locatie ? Of door zijn tijd ?
Is een kasteelkapstok écht snobistischer dan ééntje die valt onder de categorie huis-tuin-en-keuken ? En, trekt een kapstok die zijn carrière in de ME begon grote ogen bij het futuristische nu ?
Helaas, dat blijft geheim. Toch zijn er ook een paar dingen over Egidius die iederéén weet.
Hij is altijd eerst kwijt. Bij voorkeur in de wachtkamer van je dokter. “Egidius waer bestu bleven? “
Maar : als je ‘m dan vindt, kom je terug. Zeker bij de huidige ijstemperaturen !
En : hij is onovertroffen flexibel. Moeiteloos kan hij niet alleen kleren aan, maar ook een paraplu. Of anders : niet te vergeten dingen.
Dan transformeert hij.
Hij ziet er dan uit als een fluo-kleurige Post-it, een kattenbelletje, een afgescheurd stukje papier met daarop iets onleesbaars gekribbeld.
Als het moet kan hij ook nog een schematische spin worden, waaraan je de sleutelwoorden van je cursus ophangt.
Is dat te klein ? Dan dijt hij wel even uit tot een column.
Als je er genoeg hebt en ze hebben ook nog een rode draad, dan is het tijd voor de volgende face-lift : een blog.
Waarlangs je met anderen deelt, leert, praat, verwerkt, treurt, troost…
Maar de meest markante gedaantewissel van Egidius is die in een mens. Man, vrouw, meisje, jongen.
Iemand die op verschillende plaatsen en tijden een houvast, een kapstok voor de ander kan zijn …
Ja, echt straf is ie, Egidius ! Kameleon in hart en nieren.
Wat zouden we zonder ‘m doen ?
———————————————————————————–
* Dit stukje is een inzending voor de wekelijkse WOT van Karin.
Chops and Sticks
Bron : weheartit
Geen zorgen, beste lezer, het wordt geen Chinees exposé. ‘t Is een stokje van Fotorantje.
Eigenlijk vind ik het woord boomstam meer op zijn plaats. Maar kom, het is en blijft een compliment. Dus weigeren is geen optie.
Meteen wordt het ook een recordpoging.
Hetlangstestokskeschrijveningeentijd.
Want in weerwil van de lengte van mijn stukjes, is mijn beschikbare blog annex schrijftijd ultra-kort.
Dus de schaar er in en leve de eigen twist! Na wat chopping is ‘le nouveau tag’ arrivé!
Et voilà, de hopelijk sticky answers op 11 prangende vragen*.
Het beroep van mijn dromen zou idealiter iets kunstzinnigs zijn. Tekenaar, illustrator of, waarom niet, interior-designer.
Het is natuurlijk wel de vraag of ik daar, in het tijdperk waarin ik geboren zou willen zijn iets mee kan. De Kruistochten (vroege ME) intrigeren me. De beschrijving ervan, door Thea Beckman, is daar zonder meer debet aan.
Hoe deden die Ridders dat toch, die zware wapenuitrusting meezeulen? Hmm… Terwijl ik toch in dat tijdvak zit, misschien eens vragen aan een voormalig kruisvaarder, broeder Cadfael, want naar zijn thuishaven ben ik ook wel benieuwd.
Een andere kwestie is hoe ik in vorm raak voor dat ME ridder- annex kloosterleven. Zweten en puffen zal dat worden. Want dat fameuze sportgen ontbreekt me totààààààààààl. Sterker nog, door deze ‘constructiefout’ heb ik er een godsgruwelijke hekel aan.
Maar aan schrijftalent dan weer hoegenaamd niet. Ik heb niets tegen op het auteurschap. Maar dan niet van flutromannetjes. Neenee! Van meerdelige werken genre Harry Potter, of van een historisch onderbouwde roman zoals “Haar naam was Sarah“.
Onfortuinlijk genoeg ben ik daar nog ver vanaf. Op mijn zoektocht naar een geschikte schrijfplek heb ik echter wél al geleerd te dubbelchecken of ik mijn sleutels bij me heb voor ik de deur uitga …
De toestanden waarin ik al verzeild ben door ze te vergeten! Voer voor een 1 aprilgrap! Ware het niet dat ik niks heb met die zogenaamde aprilvissen.
Gelukkig onthoudt mijn omgeving dat heel attent. Thanks folks !!
Om mijn stulpje binnen te raken heb ik, naast een vaak vergeten sleutel, ook nog de ping-pong song nodig …
Yep, ik ben fan van de ping-pong song. Je wordt er vrolijk van. En vrolijkheid verdient een paar extra aanhangers, toch ?
Maar doorgedreven idolatrie zegt me weinig tot niets. Jezelf ergens zooooooo in verliezen, ik ben er nog niet uit hoe dat werkt …
Maar één ding weet ik wel : een excentriek kapsel hebben is geen exclusief idolen-voorrecht. Of het moest zo zijn dat ik er onderhand ééntje ben geworden…
Misschien, want als ik Fotorantje mag geloven, dan ben ik toch al uitverkoren …
Uitverkoren zijn gold ook ooit voor mijn allervroegste speelknuffels. Maar het nu heeft ook z’n rechten. Onvergetelijk zijn op compact-tastbare wijze is daarom nu hun deel. Wel verdiend, dat plaatsje in mijn foto-archief.
Mijn foto-archief moet sinds enige tijd een concurrent naast zich dulden in de vorm van een blogarchief.
Het arche-type mijner stokjes Jezusmina ! Ik heb een stokske ! huist daar knusjes.
Toch is dit ook een primeur, want deze Chops and Sticks is dan weer de eerste die ik inkort. Want ook letterkesmensen hebben leesgrenzen.
Stiekem ben ik nou toch deksels benieuwd of mijn stokjesgooister de uitkomst van dit stokje van a tot z leest …
In elk geval, drie hoeraatjes voor alle letterkesmensen die dit hele eind hebben meegelezen!
Je verdient een pluim, zeg dat ik het gezegd heb!
——————————————————————————————-
* om de leesbaarheid te vergroten, heb ik de vragen niet nog ‘s overgenomen. Die worden, als het goed is, vanzelf wel duidelijk uit de antwoorden … en de cursieve hint !
Hieperdepiep !
Bron : weheartit
6 Februari vandaag. Ikzelf ben niet jarig, en toch word ik “oud” …
Vast en zeker fronst mijn vader bij deze uitspraak zijn wenkbrauwen, terwijl ie zich haast in zijn koffie verslikt.
Maar. Als je iets twintig jaar bent, dan begint het al te tellen, vind ik.
Vandaag exact 20 jaar geleden veranderde er iets. Ik was op slag weg van 51 cm. Prutsemie.
Dit prachtige bundeltje (al zeg ik het zelf) veranderde mijn status van tante in spé in tanteke. Dat heb je als je zelf niet verder komt dan 152 cm.
Ondertussen is Prutsemie geen bundeltje meer. Maar prachtig nog altijd wel. Van binnen en van buiten.
Jarig zijn vraagt om wensen. Per blog in dit geval. Want wat je voor de één doet …
Liefste Prutsemie,
Ik ben wàt blij dat ik jouw tanteke ben. Het feit dat je me met Pruts moet delen verandert daar niks aan.
Maar ik hoop dat je oogjes net zo zullen glinsteren als die van Pruts als je deze wensen leest.
Ik wens je een onvergetelijke verjaardag en hoop dat je je vandaag elke minuut die de dag telt amuseert. Dat je kadookes krijgt waar je helemaal blij van wordt. En natuurlijk een onovertroffen feestje !
Van mij krijg je alvast een superknuffel en kusjes,
Proficiat, Prutsemie !
Iets van een wonder
Bron : weheartit
Een tocht door Wonderland.
Deze week mogen de WOT-deelnemers hun gedachten laten gaan over het raadselachtige werkwoord verwonderen. Je bent er mee bezig, je ver-wondert, en tegelijk ben je ook toeschouwer…
Verwonderen ~ [regelmatig werkwoord]• ervan opzien omdat je het niet verwacht
Als ik deze opdracht zie, worden mijn ‘little grey cells’ geredirect naar dit lied.
Deze frase vind ik sprekend : …. elke droom die je kwijt raakt, verandert iets …
Een droom, een wonder in wording, heeft iets sprookjesachtig … de sluier van verwachting laat weing ruimte voor teleurstelling.
Als je haar kwijtraakt, laat dat een wond achter.
Een wond die niet weggaat, nooit, maar waarvan je toch een beetje herstelt.
Je weet niet precies wanneer, maar dàn is het er, onverwacht, dat moment waarop je een manier vindt om rond dat grote gapende gat te komen. Niet over,
maar rond.
Je kunt weer stukjes aan je weg toevoegen. Niet de weg die je wou, maar wél een weg die je kan zien. Een klein wonder.
Je hebt veerkracht ontdekt. De sleutel van de deur die toegang geeft tot de memorie met een glimlach…
Iets van een wonder, maar beslist niet van een alledaags soort !
Pancake Flavour
Bron : weheartit
Het jaar wordt geijkt door feestdagen. Op Lichtmis is er geen vrouwke zo arm, of ze maakt haar panneke warm…
Zonder concurrentie de leukste feestdag, vind ik. Of liever : de lekkerste ! Helemaal mijn ding, als pannenkoekenfan!
Als klein meisje was ik dol op de groene beslagkom van mijn moeder. Het was een duidelijke hint. Stond die in de ijskast, dan wist je ‘t. We eten pannenkoeken !
Formidabel vond ik het. De constructie van het beslag, die witte plasjes die bubbels kregen, en het polkadotdesign dat giraffe-achtig aandoet aan de andere kant van de pannenkoek.
Een kunstwerk was het. Die aangroeiende stapel pannenkoeken, met steeds dezelfde look. Mmmmmmmmmmm….
Om nog te zwijgen van de geur. O sweet memory! De pancake flavour had en heeft nog steeds - voor mij dan toch – iets magisch : je wordt er blij van.
Die sweet happiness leek wel op iedereen over te slaan. Misschien door de magie van de suikerzoete garnituurtjes ? Ik kan me namelijk niet herinneren dat er ooit iemand boos aan tafel zat als er pannenkoeken op het menu stonden.
Nog formidabeler vond ik het, toen ik mijn rol als toeschouwer mocht laten voor wat ie was omdat ik het vuurveilige tijdperk had bereikt …
Maar wat een enorme, gigantische, torenhoge teleurstelling werd het !
Mijn fijne motoriek – die zich bij tijden kies afwezig meldt – en ik, we gingen een soort van honderdjarige oorlog aan. Hoe ik het ook draaide of keerde, het resultaat was een misbaksel, dat je zelfs met heeeeeeeeeel veel verbeelding nog niet eens het begin van een flensje kunt noemen. Zielig was het, dat resultaat. Echt wel.
Zei ik draaien en keren ? Nou, eigenlijk keerde er niks. Nu ja, een koekenpan met als inhoud een slecht gebakken lap, waar de beslagsmaak nog altijd onmiskenbaar in zat. Richting vuilbak.
Een kaakslag voor een liefhebber van een ronde girafprint die bij conventie pancake is gaan heten.
Enkele jaren, die aanvoelden als een eeuwigheid, waren pannenkoeken onlosmakelijk verbonden met eten buiten de deur …
Maar waar een wil is, is een weg. Is er geen weg ? Dan maak je die gewoon zelf.
Dat kan, als je niet met asfalt in de weer moet … en gelukkig heb je voor beslag geen betonstorter nodig !
Mijn hoerajoepiedatishetkortomeurekamoment kwam toen ik brainstormde met iemand over mijn pannenkoekbakfiasco-moment dat er weer zat aan te komen. En hoe vreselijk sneu ik dat vond.
“Maar dan maak je ze toch gewoon kleiner”, zei ze. ”Meid, maak er toch gewoon Amerikaanse pannenkoekjes van. Als je rondjes maakt ter grootte van een juslepetje, dan lukt het je vast om ze in één stuk om te draaien”.
Zo heeft Lichtmis dan toch iets van een wonder. Want : ik heb een blinkend nieuwe sauslepel. Een mini-pollepeltje.
Het enige wat ik me nu nog afvraag, is waarom ik daar toch zélf niet eerder ben opgekomen ….?!
Dat, en wat mijn vader er van zal vinden. Na al die jaren van pancake-disasters kan ie me nog niet zo best linken aan een geslaagd exemplaar, geloof ik.
Maar benieuwd is ie wel. Want bij zijn volgende bezoek wil hij ze graag ‘ns proeven …
Nu maar hopen dat het voor hem ook een hoerajoepiedatishetkortomeurekamoment wordt !
Hoe eet jij je pannenkoek het liefst ?
Writing On Thursday
Bron : weheartit
Na wat piekeren en peizen*, zoals Willem Vermandere het zegt, ben ik dan toch op de kar gesprongen. De Writing On Thursday-kar van Karin. Wil jij ook weten wat je met een bepaald woord kunt – of dat woord met jou – neem dan zeker een kijkje op met-k.com.
Deze week mocht er gebrainstormd worden op Stroom. Daarnaast was het donderdag ook nog eens Gedichtendag. Dat leverde een dubbele uitdaging op : associëren in dichtvorm.
Erg benieuwd naar wat jij, beste lezer, denkt over mijn eerste bijdrage!
Stroom
overvloed, stortvloed, toevloed, uitbarsting, uitstorting, vloed massa, menigte loop, stroming, trek rivier ~ Totale elektrische stroom door de werkspleet van werkstuk naar gereedschapselektrodeStroom dus.
Een heftige uitbarsting van elektriciteit. Kort, krachtig, bepalend.
Een bliksemflits
Een kleurrijke reminder aan hoeveel kleur je weg kan hebben, of net niet
een kleurrijke reminder aan hoe veelbelovend iets kan zijn, of net niet
een kleurrijke reminder aan hoeveel keuzes je kunt hebben, een overvloed, of net niet,
een kleurrijke reminder aan hoeveel kanten je op kunt
Een kleurrijke reminder aan hoe krachtig een impressie kan zijn,
Een kleurrijke reminder aan hoe weinig tijd je eigenlijk maar hebt
om een troostende stroom van herinneringen aan te leggen,
een onuitwisbare indruk na te laten,
de tijdspanne van een kleurrijke bliksemflits
———————————————————————-
peizen : diep nadenken, nog nét geen piekeren
